Wykonywanie podstawowych, jak również bardziej skomplikowanych manewrów umożliwia helikopterom kombinacja ruchu postępowego i obrotowego względem osi wirnika. Za pomocą dźwigni skoku ogólnego oraz mocy pilot może zmieniać kąt natarcia wszystkich łopat jednocześnie. Tego typu zjawisko nazywane jest sterowaniem ogólnym. Takie, jak również i inne nowatorskie rozwiązania były niewątpliwie przełomowymi w dziejach śmigłowców.
W helikopterach ruch dźwigni skoku ogólnego jest sprzężony z układem regulacji mocy silnika (lub silników). Zjawisko to powoduje, że podczas zwiększania kąta natarcia wszystkich łopat (między innymi podczas startu śmigłowca), wzrasta również moc przekazywana na wirniki z zespołu napędowego. Dzięki temu możliwe jest utrzymanie prędkości obrotowej wirników nośnych w odpowiednim zakresie.
Wskutek wyżej wymienionych zjawisk występujących podczas sterowania śmigłowcem, może on płynnie przemieszczać się wzdłuż osi pionowej – w górę lub w dół. Co ciekawe odpowiednia konstrukcja helikoptera powoduje, że w przeciwieństwie do samolotu nie potrzebuje on pasa startowego, aby wzbić się w powietrze, jak również w celu bezpiecznego wylądowania. Między innymi z tego powodu o takich maszynach mówi się jako o statkach powietrznych pionowego startu i lądowania.
Śmigłowce są ponadto zdolne do wykonywania tzw. zawisu, czyli stanu lotu, w którym nie jest wykonywane żadne przemieszczenie. Jeżeli chodzi natomiast o pionowe wznoszenie się helikoptera, powoduje to konieczność dostarczenia do wirników dużej mocy – często jest to nawet moc maksymalna. Należy jednak pamiętać , że taki rodzaj lotu wiąże się również ze zwiększonym ryzykiem wypadku – powinien być więc wykonywany tylko w razie konieczności.